Als fotograaf die in een wereld vol kleur leeft, loont het vaak om dat element uit de vergelijking te verwijderen wanneer je beelden vastlegt. Door in zwart-wit te fotograferen, kun je focussen op licht, compositie en de emotie die je uit een beeld probeert te halen.
Terwijl ik door Sydney reisde met het aangepaste schaduw-play FS RECEPT ingesteld op de FUJIFILM X-E5, besefte ik al snel hoe anders de stad aanvoelt wanneer je de kleur weghaalt. Met ACROS werden alledaagse scènes tijdloos, van het nemen van de veerboot naar de stad tot een eenvoudige wandeling rond Bondi. Fotograferen in zwart-wit zorgt dat je trager wordt. Het dwingt je om waar te nemen hoe het licht op verschillende momenten van de dag valt, en de vormen die de stad creëert.
Voor portretten kwamen de aanpassingen die ik in het FS RECEPT aanbracht echt tot leven. De zachte HIGHLIGHTS (-2) en het contrast dat in de SCHADUWEN (+1) werd geïntroduceerd, gaven mijn onderwerp diepte terwijl de sfeer zacht bleef. Zonder kleur kon ik me concentreren op expressie, het vinden van interessante composities en me richten op de relatie tussen het onderwerp en de stad/natuur.
De serie ging al snel over contrasten. Het GLADDE HUID-EFFECT (STERK) tegen het scherpe detail van palmbladeren. De wisselwerking tussen de architectuur van Sydney en de stukjes natuur die je hier en daar in de stad vindt. Een van mijn favoriete vastgelegde beelden toont de Harbour Bridge, verzacht door de palmen op de voorgrond. Het is een beeld dat alleen bij deze stad zou kunnen horen, waar structuur en natuur zo nauw naast elkaar bestaan.
Wat me het meest opviel, was hoe het licht bij zonsondergang, dat meestal warm en goudkleurig aanvoelt, een mysterieuze en dramatische kwaliteit kreeg toen het in zwart-wit werd vastgelegd.
’s Nachts veranderde het recept opnieuw. Door de HOGE ISO NR lager te zetten, liet ik het natuurlijke korreleffect naar boven komen naarmate de ISO opliep. Dit was waar de ACROS-basis echt tot zijn recht kwam. De korrel voelde niet aan als digitale ruis. Het gaf textuur, sfeer en zwaarte aan de schaduwen. Stadslichten gloeiden, terwijl de skyline zich aftekende in tijdloos aanvoelende tinten. De stad werd mysterieuzer, filmischer, bijna alsof ze een kant onthulde die je bij daglicht niet opmerkt.
Wat ik het leukst vond aan dit project was hoe het me een frisse blik op Sydney gaf. Ik heb hier de afgelopen twee jaar gewoond en de stad en stranden vele malen verkend, maar door kleur te verwijderen en fijnafstemming van de ACROS Filmsimulatie kregen deze vertrouwde plekken feitelijk een andere, nieuwe energie. Fotograferen gaat niet alleen om wat je in het beeld plaatst, maar ook om het gekozen perspectief dat je erin brengt. Een verschuiving in schaduwen, een kleine aanpassing in het contrast, of zelfs de keuze om het in zwart-wit te zien, kan volledig veranderen hoe een plek aanvoelt.
Werken binnen de beperkingen van één Filmsimulatie daagde me ook creatief uit. Door me aan dit FS RECEPT te houden, werd ik niet afgeleid door een eindeloze reeks andere mogelijkheden. In plaats daarvan vertrouwde ik op het proces en koos ik voor consistentie. Dat gaf de reeks een gevoel van samenhang, zelfs met de wisseling tussen portretten, landschappen, natuur en architectonische details. Elk beeld voelt alsof het bij hetzelfde verhaal hoort.
Uiteindelijk ging het hier niet om het najagen van het perfecte FS-recept. Het ging om vertragen, opletten en het vinden van de verbinding tussen de stad en de natuur. De ACROS Film-simulatie is altijd al een van mijn favorieten geweest, maar door het voor dit project aan te passen voelde het persoonlijker aan. Het werd meer dan een instelling. Het werd een manier van zien, een manier om mijn ervaring van Sydney om te zetten in foto’s.
Ik hoop dat deze beelden dat evenwicht weerspiegelen, niet alleen de skyline of iconen van Sydney, maar ook de rustigere plekken waar palmbladeren en gebouwen samenkomen, waar schaduwen zich over de stoep uitstrekken en waar mensen ingekaderd worden tussen de natuur en de stad.
