FUJIFILM GFX100RF
Documentaire- en reportagefotografie draait voor mij om het vastleggen van echte momenten. Ik gebeurt. Mijn inspiratie haal ik uit mensen, hun verhalen en de omgeving waarin die verhalen zich afspelen. Of het nu gaat om een ambachtsman in zijn werkplaats, een bijzondere ontmoeting onderweg of een klein moment uit het dagelijks leven: ik zoek naar momenten die iets vertellen over de persoon en zijn omgeving. Daarbij vind ik het belangrijk dat een camera mij niet in de weg zit. Ik wil kunnen bewegen, contact kunnen maken en vooral bezig zijn met kijken. Dat is precies waar de FUJIFILM GFX100RF voor mij zo goed bij aansluit. wil niet te veel regisseren, maar juist kijken, wachten en reageren op wat er voor mijn camera
FUJIFILM past bij mijn manier van fotograferen
Wat mij al jaren aanspreekt in FUJIFILM is de manier waarop techniek en fotografie samenkomen. De camera’s voelen voor mij als fotografische instrumenten waarmee ik intuïtief kan werken. De fysieke bediening, het kijken door de zoeker en de mogelijkheid om al tijdens het fotograferen bewust met beeld en kleur om te gaan, passen goed bij mijn manier van werken.
Ik probeer een foto zoveel mogelijk al te maken op het moment dat ik de ontspanknop indruk. Niet eindeloos achteraf corrigeren, maar vooraf nadenken over licht, compositie, contrast en de uitstraling die ik wil bereiken. De filmsimulaties van FUJIFILM spelen daar een belangrijke rol in. Ze geven mij tijdens het fotograferen al een duidelijk gevoel voor het uiteindelijke beeld.
De camera in een documentaire omgeving
Tijdens mijn reportage over de laatste maker van de traditionele Pipa Chioggiotta in het Italiaanse Chioggia kwam voor mij alles mooi samen. Ik wilde zijn verhaal vertellen zoals ik het aantrof: in zijn eigen omgeving, tijdens het maken van zijn ambacht en zonder de situatie onnodig te beïnvloeden. Juist in documentairefotografie vind ik het belangrijk dat een fotograaf niet te veel aanwezig is. Je wilt dichtbij genoeg zijn om het verhaal te voelen, maar tegelijkertijd voldoende afstand bewaren om de situatie haar eigen gang te laten gaan.
Daarom vind ik het formaat van de GFX100RF zo interessant. Voor een camera met een grote GFX-sensor is hij verrassend compact. Dat maakt hem prettig om langere tijd bij me te dragen en geeft me de vrijheid om mij gemakkelijk door een ruimte te bewegen. Tijdens het fotograferen ben ik daardoor niet constant bezig met mijn apparatuur, maar met wat er voor mij gebeurt.
Ook de vaste brandpuntsafstand past goed bij mijn manier van werken. Ik word daardoor als fotograaf bijna gedwongen om bewust te kijken en mijn positie ten opzichte van mijn onderwerp te bepalen. In plaats van steeds te zoomen, beweeg ik zelf door de omgeving. Dat zorgt ervoor dat ik meer onderdeel word van de situatie en bewuster nadenk over mijn compositie.
Tijdens een reportage ben ik voortdurend op zoek naar verschillende lagen in een verhaal. Een portret vertelt iets over een persoon, maar een foto van de werkplek, de handen tijdens het maken van een product of een detail van het gebruikte gereedschap kan minstens zoveel vertellen. Met de GFX100RF kan ik die verschillende elementen vastleggen met een hoge mate van detail, waardoor een serie als geheel meer samenhang krijgt.
Tegelijkertijd profiteer ik van de uitzonderlijke beeldkwaliteit van het GFX-systeem. De grote sensor geeft niet alleen enorm veel detail, maar ook een rijke tonaliteit en veel ruimte in het dynamisch bereik. Dat is voor mij belangrijk omdat ik graag werk met bestaand licht en de omstandigheden niet altijd kan controleren. Van fel licht dat door een raam naar binnen valt tot subtiele schaduwen in een donkere werkplaats: ik wil de sfeer van de locatie behouden.
Juist in die combinatie zit voor mij de kracht van de GFX100RF. Het compacte formaat en de directe bediening geven mij de vrijheid om snel en intuïtief te reageren, terwijl de grote sensor ervoor zorgt dat ik achteraf nog steeds over een enorm rijk beeldbestand beschik.
Zo kan ik mij tijdens het fotograferen volledig richten op het verhaal, terwijl de camera het technische fundament levert om dat verhaal zo goed mogelijk vast te leggen.
Voor mij is dat essentieel in documentairefotografie: de camera moet niet alleen een hoge beeldkwaliteit leveren, maar mij vooral in staat stellen om aanwezig te zijn zonder de situatie te verstoren.
ACROS als onderdeel van het verhaal
Voor deze reportage koos ik bewust voor de ACROS-filmsimulatie. Zwart-wit was voor mij geen stijlkeuze achteraf, maar onderdeel van het verhaal dat ik wilde vertellen. Het ambacht dat ik fotografeerde heeft iets tijdloos. Door kleur weg te laten, ontstaat er meer aandacht voor licht, contrast, textuur en expressie.
ACROS geeft daarbij precies de uitstraling die ik zoek: rijke zwartwaarden, mooie grijstinten en zachte overgangen. Het beeld voelt klassiek, maar tegelijkertijd niet gedateerd.
Een groot voordeel van werken met een FUJIFILM-filmsimulatie is dat ik tijdens het fotograferen al zie waar ik naartoe wil. Ik ben daardoor niet alleen bezig met het moment, maar ook met het uiteindelijke beeld. Bij deze reportage was ongeveer 80% van de foto’s vrijwel direct bruikbaar. De nabewerking bleef beperkt tot kleine correcties in contrast en lokale lichtaccenten.
Een camera die bij mijn manier van werken past
Voor mij is een camera veel meer dan alleen een middel om een beeld vast te leggen. Het is het instrument waarmee ik mijn manier van kijken vertaal naar een foto. Daarom vind ik het belangrijk dat een camera mij niet alleen technisch ondersteunt, maar ook past bij de manier waarop ik fotografeer.
De GFX100RF geeft mij die vrijheid. Het compacte formaat zorgt ervoor dat ik mij gemakkelijk door een situatie kan bewegen en dichtbij mijn onderwerp kan komen. Tegelijkertijd biedt de grote GFX-sensor de beeldkwaliteit en het dynamisch bereik waarmee ik ook de kleinste details en subtiele nuances kan vastleggen.
Daar komt voor mij de kracht van FUJIFILM samen: een camera die mij technisch alle mogelijkheden geeft, maar mij tegelijkertijd uitnodigt om vooral te blijven fotograferen. De combinatie van de GFX100RF, de filmsimulatie ACROS en mijn manier van kijken zorgt ervoor dat ik een reportage kan maken die niet alleen laat zien wat er gebeurde, maar vooral laat voelen wie er achter het verhaal zit.
En misschien is dat uiteindelijk precies wat ik zoek in een camera: dat hij mij de vrijheid geeft om niet alleen een moment vast te leggen, maar het verhaal erachter zichtbaar te maken.
