Straten in kleine steden

Buiten de drukte van grote steden wordt straatfotografie met een unieke reeks van uitdagingen geconfronteerd, maar het is nog steeds de moeite waard, aldus Brian Lloyd Duckett. Hij deelt het geheim om overal pakkende beelden te maken.

Mensen denken snel dat een foto maar zo boeiend kan zijn als zijn onderwerp, maar eerlijk gezegd ondermijnt dat de vaardigheid van de fotograaf. Een camera is de grens waar doelen en gelegenheid elkaar ontmoeten. Deze twee aspecten van fotografie zijn dan wel niet altijd evenwaardig, ze houden elkaar wel constant in balans.

Meer nog dan veel andere genres roept straatfotografie de verwachtingen van een bepaalde scène op. Denk maar aan hoge wolkenkrabbers met een stroom voetgangers op de voorgrond. Met andere woorden: het stadsleven.

Het is een gevoel dat de gevestigde professional Brian Lloyd Duckett maar al te goed kent. Maar hij stelt vastberaden dat bewegende momenten van het dagelijks leven overal om ons heen plaatsvinden, op elke plek. Beter nog, hij weet waar hij ze kan vinden.

“Ik ben het er volledig mee eens dat straatfotografie in een kleine stad moeilijker is. Dat staat vast”, begint Brian.

“In de eerste plaats ontbreken bepaalde onderwerpen. Bijgevolg is het gemakkelijk om je te laten meeslepen door alledaagse scènes, die niet veel meer zijn dan een man met een hond die de weg oversteekt, of een straatmuzikant met een trompet.”

“Ten tweede is er vaak een verhoogd gevoel van ongemak bij het fotograferen in een kleine stad. De mentaliteit is meestal minder kosmopolitisch en je ziet er minder vaak mensen met camera’s. Dit gezegd zijnde, hebben we vaak het gevoel dat we meer opvallen dan we daadwerkelijk doen.”

Hoe kunnen deze nadelen nu worden overwonnen en hoe kunnen we garanderen dat ze geen indicatie van je creatieve capaciteiten vormen? Volgens Brian is het belangrijk om je visie te herkaderen.

“We moeten realistisch zijn over wat er mogelijk is”, merkt hij op. “Verwacht niet dat je om elke hoek Winogrand-achtige taferelen gaat vinden, want die zijn er niet. Richt je in plaats daarvan op straatbeelden die bepaald worden door licht, vorm of kleur. Leg meer de focus op esthetiek, want die kan je eerlijk gezegd overal vinden.”

“We kunnen ook die interessante ruimte verkennen waar straatscènes en documentaire samenkomen”, vervolgt Brian. “Kijk maar naar het geweldige werk van de Amerikaanse straatfotograaf Mark Cohen in het kleine stadje Wilkes-Barre, Pennsylvania. Cohen werd er geboren en maakte er het grootste deel van zijn werk.”

Lokale evenementen passen volgens Brian perfect in het plaatje. Zelfs in kleine gemeentes bieden ze een verrassende opkomst en uitgebreide fotografische mogelijkheden.

“Bezoek landelijke beurzen, shows, markten, dorpsfeesten, festivals, lokale protesten,” zegt hij. “In de meeste steden zijn er het hele jaar door bijeenkomsten die je op een spontane manier kunt fotograferen of die een aanzet voor een project kunnen zijn.”

Deze deskundige professional met jarenlange ervaring benadrukt ook het belang van het vastleggen van het hier en nu. Straatfotografie draait om vluchtige momentopnames, maar vroegere tijden romantiseren is gemakkelijk. Een blik op het verleden via de afbeeldingen van anderen is dan wel hip, maar je eigen foto’s worden dat na verloop van tijd ook.

“Ik heb het idee van geschiedenis schrijven al eerder besproken, met Joel Meyerowitz als voorbeeld”, zegt Brian. “We willen allemaal wel de kans krijgen om de geweldige straatscènes in het Rome van de jaren vijftig, het New York van de jaren zestig, of pakweg Tokio in de jaren tachtig te fotograferen, maar die krijgen we niet. De foto’s die wij maken dragen bij aan de fotografische geschiedenis van de wereld, hoe gewoon de scènes ook lijken. Ik heb voor mezelf besloten dat het absoluut geen zin heeft om te proberen het geweldige werk van 50 jaar geleden na te bootsen. Waarom proberen een lang vervlogen gesprek gaande te houden?”

Net als bij straatfotografie in de binnenstad nemen gevoelens van ongemak tijdens het fotograferen in het openbaar na verloop van tijd af. Het ligt in onze aard om ons aan te passen aan vrijwel elke nieuwe ervaring. Toch heeft Brian een paar manieren ontdekt om het proces te versnellen.

“Maak jezelf bekend”, zegt hij. “Verberg je niet. Wees open en zelfverzekerd over wat je doet. Bouw misschien zelfs een beetje een reputatie op, als dat het juiste woord is. Wanneer mensen interesse tonen in wat je doet, wees dan open, ontspannen en vriendelijk. Uiterst geheimzinnig fotograferen kan eigenaardig overkomen, dus verstop je niet achter je camera. Begroet de mensen, glimlach naar hen, praat over wat je doet. Geloof me, iedereen die dit soort aanpak volgt, heeft een veel positievere en fijnere ervaring.”

Camera- en lenskeuze zijn ook essentieel om redenen die verder gaan dan beeldkwaliteit en technische mogelijkheden alleen. De hele X Series is ontworpen om compact te zijn, maar uit die serie is een select aantal body’s en primes volledig in zijn element op straat. Voor Brian is de FUJIFILM X100V de beste keuze voor wie niet te veel aandacht wil trekken.

“Je wil er niet uitzien als een fotograaf. Met een kit die minder opvalt, zie je er meer uit als een toerist en dat vinden mensen minder indringend. Wanneer ik met mijn FUJIFILM X100V werk, merkt niemand me op.”

Brian herhaalt ten slotte de waarde van het besteden van tijd en moeite aan straatfotografie, zelfs buiten de perfecte omgeving.

“Laat je er niet van weerhouden”, concludeert hij. “Er zijn zoveel creatievelingen voor wie dit werkt, dus is er helemaal geen reden waarom dat voor jou niet het geval zou zijn. Ga erop uit, probeer deze technieken en je zal ontdekken dat geweldige straatfoto’s overal mogelijk zijn.”