Mr Whisper beschrijft hoe hij de straten van Londen tot zijn eigen studio transformeert
“Met mijn unieke stijl heb ik pas het gevoel dat mijn werk geslaagd is wanneer iemand mijn foto niet onmiddellijk kan vatten”, zegt straatfotograaf Mr Whisper uit Londen. “Ik wil niet dat ze naar de foto kijken en denken: “Oh, dat is gewoon iemand die door de straat wandelt.” Ik wil dat ze nieuwsgierig zijn. Ik wil mijn kijkers uitnodigen om er hun eigen verhaal bij te verzinnen of een eigen eerste indruk te krijgen.”
Deze expert in low-lightfoto’s heeft de afgelopen tien jaar een unieke niche gecreëerd, op zoek naar een doordachte kadrering van alledaagse momenten in de Engelse hoofdstad. Hij ontwikkelde zo een onmiddellijk herkenbare stijl van nachtelijke straatfotografie.
Aan de slag met straatfotografie
“Ik was nooit van plan om fotograaf te worden”, aldus Mr Whisper. “Ik vond camera’s te technisch. Maar met de opkomst van telefooncamera’s en Instagram, kreeg ik een speelveld waarop ik elke dag, heel eenvoudig, visuele verhalen kon vertellen.”
Hij werd getroffen door een verlangen om te creëren en begon met het catalogiseren van dagelijkse momentopnamen van het leven in de Londense metro. “Ik pendelde naar het werk en plotseling werd mijn saaie woon-werktraject een spannend avontuur, waarbij ik op zoek ging naar fotomomenten in de metro, wat mijn interesse wekte. Ik had zin om door te gaan en deed een jaar lang niets anders dan constant foto’s uploaden.”
Naarmate zijn profiel meer volgers kreeg, begonnen de betaalde jobs en brand deals binnen te stromen. Op dat moment besefte hij dat de visuele kwaliteit van zijn foto’s moest verbeteren.
“Ik dacht toen: “Oké, ik ga fotografie serieus nemen, dus moet ik een goede camera aanschaffen.” Ik ging naar de winkel met een vriend die alles wist over fotografie. De man in de winkel zei me dat Fujifilm zojuist de FUJIFILM X-T1 uitgebracht had. Zodra hij deze liet zien, dacht ik: “Wauw, dat is hoe een camera eruit moet zien.”
“Al het jargon dat mijn vriend had gebruikt over de belichtingsdriehoek klonk plotseling logisch omdat ik het kon zien aan de knoppen bovenaan de camera. Ik voelde direct een band, en hield van de iconische, traditionele look. Dit overtuigde me om de stap te zetten naar fotografie.”
Mr Whisper blijft trouw aan het X-T-assortiment tot en met de FUJIFILM X-T5 en zegt dat het de tactiele eigenschappen van deze camera’s zijn die hem hebben geholpen om de basisconcepten van fotografie te ontleden bij het begin van zijn carrière.
“Tijdens de nabewerking kon ik duidelijk zien welke instellingen ik had gebruikt, en dan onder meer uitzoeken waarom de foto’s wazig waren. Mijn sluitertijd was niet snel genoeg. Waarom is er zoveel pixelvorming? Ah, mijn ISO was veel te hoog.” Eén voor één kon ik de instellingen uit de automatische modus halen en mijn belichtingen handmatig instellen, zodat de foto’s die ik maakte overeenstemden met wat ik in gedachten had.”
‘s Nachts en overdag
“In het begin dat ik mijn smartphone gebruikte, moest ik voor nachtfoto’s een lange belichting instellen en een statief gebruiken”, herinnert Mr Whisper zich. “Ik keek naar mijn portfolio en vond dat ik in herhaling begon te vallen.”
Maar hij ontdekte dat hij door het koppelen van de grotere sensor van een APS-C-camera aan lenzen met groot diafragma veel meer licht kon vangen.
“Zodra ik de X-T1 in mijn handen kreeg, besefte ik dat ik voortdurend ‘s nachts zou kunnen werken. Een hele nieuwe wereld ging voor me open. Ik wist toen dat weinig mensen nachtelijke straatfoto’s maakten en wilde dat domein wel inpalmen.”
Beetje bij beetje begon zijn low-key look doorspekt met neonlicht vorm te krijgen.
“Ik bleef terugkijken naar mijn foto’s, terugkeren naar locaties en me afvragen hoe het nog beter kon. Hoe kan ik deze scène benaderen en boeiender maken?
“Ik probeer mijn visuele vormgeving zoveel mogelijk met de camera vast te leggen. Het enige wat ik doe tijdens de nabewerking is de kleuren bewerken: ik wil dat het rood mijn rood is, het blauw mijn blauw. Verder hou ik het simpel: de belichting aanpassen zodat ze een waarheidsgetrouwe weergave geven.”
Dat was echter niet altijd het geval. Mr Whisper geeft toe dat deze luchtige toets in de nabewerking hem wat tijd gekost heeft. “In het begin van mijn carrière was het bijna alsof ik mijn foto’s schilderde”, herinnert hij zich. “Begrijp me niet verkeerd, ik vond het geweldig; ik dacht dat het deel uitmaakte van mijn foto’s. Fotografie was voor mij 50% met de camera en 50% bewerking. Nu is de verhouding absoluut 90% fotografie en 10% nabewerking. Anders ga ik overdrijven en zijn mijn foto’s niet waarheidsgetrouw, maar eerder surrealistisch.”
Deze verschuiving van prioriteiten ging hand in hand met een bewuste daling van het aantal foto’s dat hij in één nacht maakt.
“Toen de FUJIFILM X-T3 uitkwam en je twee SD-kaarten kon gebruiken, vulde ik minstens anderhalve kaart. Wanneer ik tegenwoordig op stap ga, heb ik moeite om een hele batterij te gebruiken en één kaart te vullen. Wanneer ik een beeld zie, breng ik er wat tijd door en zorg ik ervoor dat het werkt zoals ik het wil. Lukt dat niet, dan kan ik altijd teruggaan – tenzij ik op reis ben – en later meer tijd aan dat beeld besteden.”
Om het fris te houden, heeft Mr Whisper nieuwe dingen uitgeprobeerd, terwijl hij trouw blijft aan zijn eigen visuele stijl.
“Op dit moment probeer ik meer zwart-witfotografie, foto’s met de camera in de hand gehouden met een lange sluitertijd, en foto’s overdag. Ik probeer voortdurend bij te leren en daag mezelf altijd uit met nieuwe opdrachten.
“Ik ga later vanavond op pad en zal mezelf afvragen: “Wat ga ik vandaag bereiken?” Het is belangrijk om een plan te hebben, het helpt om de visuele ruis te verminderen en geeft me iets om op te focussen.”
Een camera en lens kiezen voor straatfotografie
“Omdat ik tegenwoordig veel meer fotografie bij daglicht probeer, gebruik ik vooral de FUJIFILM X100VI”, aldus Mr Whisper. “Ik vind het geweldig dat hij zo klein is. In het begin had ik mijn twijfels, maar na lang een X-T5 gebruikt te hebben, dacht ik: ‘Hoe werk ik met een vaste 23mm-lens ?” Maar ik vind het heerlijk dat er geen gedoe is. Zolang hij is opgeladen en de SD-kaart klaar is, kan ik erop uit gaan en verkennen.
“Parallel hieraan verkies ik voor nachtelijke fotografie mijn X-T5, de FUJINON XF56mmF1.2 R WR – waarschijnlijk mijn favoriete lens bij weinig licht – en de XF33mmF1.4 R LM WR.
“Met de XF56mmF1.2 kan ik het detail in mijn foto’s leggen waar ik van hou. Ik zoek gelaagdheid in mijn foto’s en weet dat, als ik een foto maak van iemand achter een raam vol condensatie, de druppels op dat raam haarscherp zullen zijn.
“En als ik meer van de omgeving wil laten zien, gebruik ik de XF33mmF1.4 om ervoor te zorgen dat ik me niet alleen op mijn hoofdonderwerp concentreer, maar ook de omgeving in beeld breng.
“Een van mijn belangrijkste missies bij het fotograferen, en misschien ook de reden waarom ik werd aangetrokken tot straatfotografie, is om alles zo licht mogelijk te houden. Toen ik begon, liep ik rond met een grote rugzak met drie of vier lenzen. Om de vijf minuten deed ik mijn rugzak af, wisselde van lens en miste zodoende het moment dat ik wilde vastleggen.
“Sindsdien is mijn tas kleiner en kleiner geworden; en nu ben ik op het punt waarop ik maar één lens meeneem omdat ik de dingen zo licht mogelijk wil houden. -Het is goed voor mijn rug, én het betekent dat ik geen enkel moment meer mis. Ik denk niet te veel na over elke locatie en als het nodig is, loop ik gewoon rond tot ik de kadrering krijg die ik wil.”
Is er naast een camera en lens nog iets anders dat Mr Whisper van vitaal belang acht voor een nacht in de Londense straten? “Allicht een paraplu”, zegt hij. “Ik vind het heerlijk om op pad te gaan wanneer het regent. En daarnaast nog handgel – ik merk vaak dat ik tegen dingen leun en op de vloer ga liggen op zoek naar een specifieke hoek.”
Wachten, wachten en nog eens wachten
“Iets wat ik in de loop der tijd heb geleerd, is dat straatfotografie niet altijd spontaan hoeft te zijn. Het kan worden gemanipuleerd. Ik gebruik de straten van Londen als mijn studio: alles wat ik kan controleren in een scène, zal ik controleren. Wanneer ik bijvoorbeeld een beeld zie dat geweldig is als achtergrond, kijk ik hoe het licht valt en zoek dan mijn positie. Ik bepaal de belichting die ik wil door te kijken naar de mensen die er doorheen lopen.
“Ik kan er gewoon blijven staan wachten op de meest interessante figuren die langslopen. Het kunnen de kleuren zijn die ze aanhebben, of een paraplu of een hoed die mijn beeld af maken.”
De laatste tip die Mr Whisper wil delen met zijn mede-straatfotografen is te experimenteren met een bedachtzamere, meer strategische werkwijze.
“De eerste keer dat je iets ziet wat je aandacht trekt, wacht je en bereid je je voor op een ander gelijkaardig moment op dezelfde locatie”, adviseert hij. “Ik wou dat ik dat had geweten en wat minder spontaan was geweest: doe het rustig aan en neem de tijd.”
